Państwo

Działania państwa na rzecz każdej rodziny realizowane są przy użyciu polityki rodzinnej. Jej zadaniem jest wypracowanie długofalowych zamierzeń a także przepisów prawnych, które maja na celu nie tylko ochronę rodziny ale również określenie jej statusu w strukturze państwowej.
Ponieważ rodzina stanowi podstawową jednostkę komórki społecznej polityka rodzinna jest częścią działalności państwowej w obszarze polityki społecznej.
Dzięki realizacji zamierzeń polityki rodzinnej została już wypracowana definicja określająca rodzinę, która umożliwiła wprowadzenie uregulowań prawnych w stosunku do wszelkich relacji prawnych pomiędzy jej członkami. Wszystkie czynności prawne dotyczące rodziny a przede wszystkim jej członków zostały zgromadzone w Kodeksie Rodzinnym i Opiekuńczym. Określenie definicji rodziny pozwoliło również na dokonanie regulacji prawnych pomiędzy jej członkami w zakresie ekonomicznym. Polityka rodzinna doprowadziła do uregulowań fiskalnych, między innymi wprowadzając możliwość wspólnego opodatkowania się członkom rodziny, Na gruncie ekonomicznym doprowadziła również do wprowadzenia w życie specjalnych ułatwień, które  dotyczą prowadzenia i funkcjonowania firm rodzinnych.

W zakresie polityki rodzinnej znalazło się również zabezpieczenie członków rodziny w postaci ubezpieczeń rodzinnych oraz świadczeń rodzinnych. Szeroko rozumiana pomoc a także ochrona dzieci bez względu na to czy pochodzą ze związków małżeńskich czy pozamałżeńskich jest priorytetowym celem dla współczesnej polityki rodzinnej. Przejawia się to głównie w bogatym pakiecie świadczeń rodzinnych przyznawanych dla rodzin lub osób samotnie wychowujących dzieci o słabej kondycji finansowej. Ze względu na to, że pomoc państwa przeznaczona jest dla rodzin ubogich zostały ustalone progi dochodowe, według których przyznawana jest finansowa pomoc socjalna. Dzieci z ubogich rodzin  między innymi mogą korzystać z bezpłatnych stołówek szkolnych a także ubiegać się o stypendia socjalne wypłacane przez szkoły. Działania polityki rodzinnej pozwalają również na zabezpieczenie dzieci zmarłego pracownika w postaci renty rodzinnej wypłacanej do czasu ukończenia ich edukacji.  Kobiety, które zdecydowały się na macierzyństwo mają zagwarantowane prawnymi regulacjami ulgi w czasie zatrudnienia, a po urodzeniu dziecka mogą skorzystać z urlopu macierzyńskiego. Ze względu na prorodzinną politykę państwa, pracodawca nie może rozwiązać stosunku pracy z kobietą będącą w ciąży oraz powinien zapewnić jej stanowisko pracy po powrocie z urlopu macierzyńskiego.

Zadaniem polityki przemysłowej są wszelkie działania państwa, które dążą przede wszystkim do osiągnięcia jak największych korzyści przy wykorzystaniu dostępnych zasobów. Polityka przemysłowa ma na celu dołożenie wszelkich starań do zwiększenia konkurencyjności rodzimego przemysłu na rynku międzynarodowym. Jej zadaniem jest również prawidłowe planowanie użycia dostępnych zasobów by móc osiągnąć jak największe efekty w produkcji przemysłowej. Polityka przemysłowa dba również o ciągłe wprowadzanie innowacji oraz pobudzanie do zmian w strukturze przemysłowej.
Polityka przemysłowa może być realizowana w dwóch kierunkach. Może przybrać charakter ogólny, liberalny promując całokształt przemysłu korzystając z pomocy środków polityki makroekonomicznej lub przybrać kierunek interwencjonistyczny, segmentowy polegający na wspieraniu wybranej gałęzi przemysłowej. Polityka segmentowa opiera się na koncepcji targetingu, według której jedynie wytypowane dziedziny przemysłowe mają przyznawane przez państwo priorytety niestety często ze szkodą dla pozostałych. Na przyjęcie polityki segmentowej często wpływają specyficzne przesłanki rynkowe. Wynikają one przede wszystkim z potrzeby podniesienia konkurencyjności określonej gałęzi przemysłowej na arenie międzynarodowej jako odpowiedź na podobne działania innych państw. Polityka segmentowa może również wynikać z opłacalności określonej dziedziny przemysłowej, a także znaczenia rozwoju wybranej gałęzi dla rozwoju postępu technicznego.

Polityka przemysłowa liberalna nie wpływa aż tak drastycznie na strukturę przemysłową państwa. Głównie przejawia się w wspieraniu bez użycia środków finansowych niewielkich przedsiębiorstw czy promocji produktów poza granicami kraju. Ten kierunek polityki przemysłowej daje również wsparcie logistyczne podczas przeprowadzania restrukturyzacji przedsiębiorstw.
Współczesne czasy sprzyjają do stosowania polityki przemysłowej dążącej do ogólnego rozwoju odchodząc od kierunku segmentowego. Wynika to przede wszystkim z coraz większej konkurencyjności na rynkach zagranicznych, coraz większej globalizacji oraz stosowania coraz nowocześniejszych technologii przemysłowych. Plany strategiczne współczesnego przemysłu dążą do zwiększenia konkurencyjności oraz wzmocnienie roli swojego rynku. Prowadzi to do osłabienia funkcji państwa mającego dotąd główny wpływ na życie gospodarcze kraju.

Polityka dochodowa  przyjmuje formę bezpośredniej ingerencji  podczas ustalania wysokości płac oraz cen. Ponieważ głównie pieniądz wpływa na inflację jedynie odpowiednia polityka dochodowa jest wstanie w pewnym stopniu zapobiegać powstawaniu tego niebezpiecznego dla państwa zjawiska. Jest ona dodatkowym narzędziem zarówno dla polityki fiskalnej oraz polityki pieniężnej. Istnieje wiele przyczyn  doprowadzających do inflacji. Najczęściej do jej pojawienia może doprowadzić za duża emisja pieniędzy nie mająca odzwierciedlenie we wzroście gospodarczym. Także nieoczekiwany oraz szybki wzrost kosztów związanych z produkcją może wywołać inflację. Często mało zrównoważony budżet państwa, w którym wydatki przekraczają wpływy staje się przyczyną doprowadzającą państwo do inflacji. Realizacja polityki dochodowej dotyczy podejmowania działań, które są w stanie zapewnić odpowiednia stabilizację cen bez odniesienia negatywnych skutków w płacy.
Najczęściej wyodrębnia się dwie formy polityki dochodowej. Jedna z nich działa na zasadzie dobrowolności. Jest to rodzaj stosowanej przez państwo zachęty do zatrzymania wzrostu cen oraz płac  na określonym poziomie. Forma ustawowa na podstawie regulacji prawnych nakłada zakaz podwyżek płac a także cen powyżej określonej ustawą granicy.  Zazwyczaj polityka ustawowa doprowadza do tak zwanego zamrożenia cen i płac.

Polityka dochodowa realizuje swoje zadania również wykorzystując obowiązujące w państwie systemy podatkowe. Ten rodzaj polityki określa górną granicę dochodu, po której przekroczeniu nakładana jest zdecydowanie wyższa stawka podatkowa. Ten rodzaj polityki wprowadził dodatkowo dopuszczane normy wzrostu cen. Podniesienie cen powyżej określonej normie doprowadza do podniesienia opodatkowania.
Polityka dochodowa wiążąca się z stosowaniem przymusu może mieć charakter elastyczny, rynkowy lub instytucjonalny. Działania polityki elastycznej objawiają się w wykorzystywaniu istniejących unormowań prawnych lub nakłaniania do stabilizacji płac oraz zysków. Polityka rynkowa jest zdecydowanie mniej restrykcyjna i polega jedynie na nakłanianiu do działań antyinflacyjnych, nagradzając ich stosowanie na przykład obniżką podatków. Polityka instytucjonalna ma za zadanie wykształcić odpowiednie stosunki pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, które dotyczą płac stosując specjalne mechanizmy łącznie z reformą konkurencji.